زمینه و هدف: تحقیقات متعدد نشان داده اند که میزان هورمون گنادوتروپین جفتی (HCG) با پره اکلامپسی ارتباط دارد و به عنوان روشی جهت تشخیص زودرس مورد استفاده قرار می گیرد، این مطالعه با هدف بررسی ارتباط بین میزان هورمون گنادوتروپین جفتی در سه ماهه دوم بارداری و ابتلا به پره اکلامپسی، انجام گردید.روش بررسی: این مطالعه به صورت مورد شاهدی لانه گزیده در سال 1386-1385 انجام شده است. از 1200 خانم در سه ماهه دوم بارداری که جهت مراقبت بارداری به درمانگاه های شهر اراک مراجعه کرده بودند نمونه خون گرفته و نمونه سرمی آنها در -20 درجه سانتی گراد نگهداری شد. از بین واحدهای پژوهش نمونه های سرمی 50 نفر مبتلا به پره اکلامپسی (گروه مورد) و50 نفر با فشارخون طبیعی (گروه شاهد) تحت آزمایش تیتراژ هورمون گنادوتروپین جفتی قرار گرفت. داده ها به کمک آزمون های آماری کولموگراف اسمیرنوف و t مستقل تجزیه و تحلیل گردید.یافته ها: تمامی نمونه ها از نوع پره اکلامپسی خفیف بودند. میانگین میزان هورمون گنادوتروپین جفتی در گروه پره اکلامپتیک برابر با 43.08±32.56 و در گروه فشارخون طبیعی برابر با 97/25±48/27 واحد بین المللی در میلی لیتر بود (P<0.05). میانگین فشارخون سیستول در گروه مورد و شاهد به ترتیب برابر 30/11±09/144 و 13/8±26/110 میلی متر جیوه (P<0.001) و میانگین فشارخون دیاستول در گروه مورد 90.45±4.34 در گروه شاهد 70±9.80 میلی متر جیوه بود (P<0.001).نتیجه گیری: بنظر می رسد میزان هورمون گنادوتروپین جفتی در سه ماهه دوم بارداری با وقوع پره اکلامپسی ارتباط دارد، بنابراین پیشنهاد می گردد که گروه های در معرض خطر، در طی مراقبت های بارداری تحت غربالگری با این آزمایش قرار گیرند.

مقدمه: گنادوتروپین جفتی انسان برای بلوغ نهایی تخمک در سیکل لقاح با احتمال تأثیر منفی بر میزان پذیرش آندومتر، کیفیت جنین و سندرم تحریک بیش از حد تخمدان همراه بوده است. پیش بینی می شود جایگزینی آن با آگونیست هورمون آزادکننده گنادوتروپین برای تحریک بلوغ نهایی، این عوارض را کاهش دهد، لذا مطالعه حاضر با هدف بررسی پیامد لقاح خارج رحمی در روش تحریک تخمک گذاری با پروتکل آنتاگونیست و تحریک با آگونیست هورمون آزاد کننده گنادوتروپین، گنادوتروپین جفتی انسان همزمان آگونیست هورمون آزاد کننده گنادوتروپین و گنادوتروپین جفتی انسان انجام شد. روش کار: در این مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی که در سال 95-1394 انجام شد، زنان پس از آماده شدن فولیکول ها برای تحریک نهایی و برداشت تخمک به سه گروه تصادفی تقسیم شدند. یک گروه 2/0 میلی گرم دیفرلین، گروه دوم 10000 واحد گنادوتروپین جفتی انسان و گروه دیگر 2/0 میلی گرم دیفرلین به همراه 1500 واحد گنادوتروپین جفتی انسان را برای تحریک نهایی تخمک دریافت کردند. تعداد و کیفیت تخمک ها و جنین ها پیامد مورد بررسی بود. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار آماری SPSS (نسخه 17) و آزمون های لون و آنالیز واریانس یک طرفه انجام شد. میزان p کمتر از 05/0 معنی دار در نظر گرفته شد. یافته ها: تعداد تخمک های بازیافت شده در گروه دریافت کننده آگونیست آزادکننده گنادوتروپین به طور معنی داری بیشتر از سایر گروه ها بود (001/0=p). تعداد بیشتری از جنین ها در گروه آگونیست هورمون آزاد کننده گنادوتروپین در مقایسه با دو گروه دیگر ایجاد شد (009/0=p). با این حال، تعداد جنین های با کیفیت بالا ایجاد شده در گروه ها مشابه بود. نتیجه گیری: شروع بلوغ نهایی تخمک ها با آگونیست هورمون آزادکننده گنادوتروپین باعث افزایش قابل توجه تعداد تخمک های بازیافت شده و جنین های به دست آمده می شود. با این حال، تحریک دوگانه با استفاده از دوز کم گنادوتروپین جفنی انسان (IU1500) و آگونیست هورمون آزادکننده گنادوتروپین در مقایسه با دوز استاندارد گنادوتروپین جفتی انسان (IU10000) تغییری در کیفیت جنین ایجاد نمی کند.

زمینه و هدف: کریپتورکیدیسم توقف نزول بیضه در مسیر طبیعی خود می باشد. اهمیت کریپتورکیدیسم در عوارض آن است، عوارضی همچون فتق اینگوینال، ناباروری، سرطان، تورشن طناب اسپرماتیک و مسائل روانی که جبران ناپذیر بودن بعضی از آنها، لزوم توجه بیشتری را به درمان کریپتورکیدیسم نشان می دهد. هدف از این مطالعه بررسی میزان تاثیرات هورمون گنادوتروپین جفتی انسان (HCG) با دوز بالا بر درمان کریپتورکیدیسم و کاهش نیاز به مداخله جراحی در پسران یک تا سه ساله می باشد. مواد و روش ها: جهت بررسی میزان تاثیرات هورمون HCG با دوز بالا بر درمان کریپتورکیدیسم، 70 پسر کریپتورکید مورد مطالعه قرار گرفته، به دو گروه 35 نفری آ و ب تقسیم شدند. یکی از دو گروه تحت درمان با هورمون HCG قرار گرفت. به این صورت که 1500 واحد هورمون HCG به صورت داخل عضلانی سه بار در هفته برای سه هفته متوالی دریافت کردند. در گروه دیگر نیز به مدت سه هفته و هر هفته سه بار، تزریق داخل عضلانی دارونما صورت پذیرفت. یک ماه پس از آخرین تزریق، بیماران از طریق سونوگرافی و معاینه بالینی بررسی شدند و اثر HCG روی نزول و اندازه بیضه آنها مورد بررسی قرار گرفت. بیماران بهبود نیافته در انتها تحت عمل جراحی قرار گرفتند. در نهایت اطلاعات حاصل با استفاده از نرم افزار SPSS و روش های آماری توصیفی، آزمون کای اسکوئر، آزمون T و رگرسیون لجستیک مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفت. یافته ها: در این پژوهش مشخص گردید هورمون گنادوتروپین جفتی انسان در 80 درصد موارد در نزول و افزایش اندازه بیضه موثر است (P<0.001) و در 37 درصد موارد باعث درمان نهایی یعنی نزول بیضه به داخل اسکروتو م میشود (P<0.001). سن و مچوریتی بیماران تاثیری در نتیجه درمان نداشت، اما مکان بیضه در نتیجه درمان موثر بود. بیشترین میزان موفقیت در بیضه های ناحیه رینگ سطحی کانال اینگوینال و موارد دو طرفه بود.نتیجه گیری: بر اساس یافته های مطالعه حاضر، هورمون گنادوتروپین جفتی انسان در نزول و افزایش اندازه بیضه موثر بوده، تایید این مساله نیازمند انجام پژوهش های تکمیلی و با حجم نمونه بیشتر میباشد.

مقدمه: هدف این مطالعه ارزش اندازه گیری هورمون های HCG، پروژسترون و استرادیول برای پیشگویی سقط های خود به خودی است. مواد و روش ها: طی مطالعه ای آینده نگر بر روی 34 زن با نشانه های تهدید به سقط که در هفته های 5 تا 12 حاملگی به سر می بردند مقادیر سرمی گونادوتروپین جفتی انسان (HCG) در دو نمونه به فاصله 2-4 روز، پروژسترون و استرادیول اندازه گیری شد. همین هورمون ها در یک گروه کنترل متشکل از 44 زن باردار با سن حاملگی مشابه بیماران اندازه گیری شد، یافته ها: زمان دو برابر شدن HCG در موارد تهدید به سقط منجر به سقط کمتر از حاملگی های طبیعی و موارد تهدید به سقط ماندگار بود. به جز HCG هفته های 5 و 6 حاملگی، مقادیر هر سه هورمون در موارد سقط کمتر از حاملگی های طبیعی و موارد تهدید به سقط ماندگار با سن حاملگی مشابه بود. با این حال مقایسه زمان های دو برابر شدن با غلظت های HCG در نمونه های نوبت دوم هفته های پنجم و ششم موارد سقط با حاملگی های ماندگار افتراق سقط از ماندگاری حاملگی را، صرف نظر از مقادیر دو هورمون دیگر، امکان پذیر ساخت اما پس از هفته 7 حاملگی، اندازه گیری متوالی HCG به طور کلی اطلاعات چندانی را به داده های حاصل از اندازه گیری تک نوبتی آن نیفزود و موارد تهدید به سقط، منجر به سقط افت قابل توجه هورمون ها را به همراه داشتند در حالی که در موارد تهدید به سقط ماندگار مقادیر سه هورمون مورد بررسی، مشابه مقادیر طبیعی بود و هیچ یک از حاملگی هایی که غلظت پروژسترون در آنها کمتر از 10 ng/mL، بود به روند طبیعی خود ادامه ندادند. مقدار استرادیول بیشتر از 200 pg/mL  نشان دهنده حاملگی طبیعی داخل رحمی بود. و در نتیجه حاملگی غیرطبیعی را با ویژگی %95 و حساسیت %87.5 رد می کرد. نتیجه گیری: اندازه گیری هورمون HCG برای تایید فعالیت تروفوبلاستی ضروری است و پیشنهاد می گردد هر سه هورمون با هم اندازه گیری شود، ضمنا پروژسترون با ارزش پیش بینی کننده مثبت %100 به مراتب بهترین پیش بینی کننده سقط بود و HCG با ارزش پیش بینی کننده منفی %98.4 بهترین براورد کننده حاملگی ماندگار بود، هرچند که هر دو هورمون کارایی یکسانی داشتند (%97.4) استرادیول نیز همانند HCG بیشتر، پیش بینی کننده حاملگی ماندگار بود تا سقط )ارزش پیش بینی کننده منفی 97.6 در مقابل ارزش پیش بینی مثبت (%82 ولی کارایی کمتری داشت (93.6. ترکیب مقادیر پایین HCG استرادیول، HCG+پروژسترون+ استرادیول به ترتیب در 94، 100، %100 موارد با سقط همراه بودند، در صورت پایین بودن مقادیر هر سه هورمون وقوع سقط اجتناب ناپذیر بود.

مقدمه و هدف: در دوره های کمک باروری شده (ART=Assited reproductive technology)، افزایش میزان سرمی HCG، 16 روز پس از تخمک گذاری بعنوان نشانه حاملگی شناخته می شود. هدف این مطالعه بررسی میزان پیشگوئی مقدار HCG در نتیجه حاملگی می باشد.روش مطالعه: این یک مطالعه گذشته نگر در زنانی است که با روش ART در بیمارستان منتصریه درمان شده و حامله شده بودند. با اندازه گیری HCG در روز 16 تخمک گذاری ارتباط آن را با نتیجه حاملگی (سقط یا پیشرفت حاملگی به بعد از بیست هفتگی) مورد بررسی قرار دادیم.نتایج: میزان HCG بعنوان فاکتور مهم پیش آگهی حاملگی بود. سن مادر تاثیر کمی در نتیجه حاملگی داشت. حمایت فازلوتئال و نوع درمان در پیش آگهی حاملگی تاثیری نداشت. مقدارHCG  پائین(50-25Iu/L)  همراه با میزان کم حاملگی موفق بود (کمتر از 25%). در حالیکه مقادیر  HCG در حد 200Iu/L و بیشتر در 96% موارد منجر به حاملگی موفق شد.نتیجه گیری: اندازه گیری HCG یک بار در روز 16 تخمک گذاری می تواند به عنوان یک فاکتور پیش گوئی کننده در نتیجه حاملگی مورد استفاده قرار گیرد.

مقدمه: روش کمک باروری، با خطر حاملگی خارج رحمی و از دست دادن زودرس حاملگی همراه است. دیده شده که سطح سرمی هورمون گنادوتروپین انسانی (bhcg) میتواند به عنوان پیشگویی کننده سیر حاملگی باشد. هدف از این مطالعه بررسی سطح سرمی bhcg در روز 16 بعد از اولاسیون در زنانی که از این روش استفاده نموده اند به عنوان شاخصی جهت پیشگویی سیر درمان می باشد.روش بررسی: در این مطالعه مقطعی تعداد 200 خانم که به روش کمک باروری در مرکز ناباروری دانشگاه علوم پزشکی مشهد درمان شده بودند مورد مطالعه قرار گرفتند. روش های مورد استفاده در بیماران شامل 196 مورد (98 درصد)(inter uterine insemination) IUI ، 2 مورد (1 درصد) ICSI (inter servical sperm insemination) و 2 مورد (1 درصد)(in vitro fertilization) IVF  بود. نمونه های سرم در روز 16 بعد از اولاسیون جمع آوری گردید و غلظت سرمی bhcg با روش ایمونورادیومتریک اندازه گیری شد.یافته ها: میانگین سنی افراد مورد مطالعه 29 سال (با محدوده سنی بین 19 تا 35 سال) بود. از بین 200 مورد  60بیمار سن بالای 30 و 140 بیمار سن زیر 30 سال داشتند. نتیجه حاملگی در 175 مورد حاملگی موفقیت آمیز بود (جنین زنده در هفته 20 حاملگی) و در 25 مورد با سقط خودبخودی همراه بودند. در مورد اثر پیش گویی کننده bhcg در نتیجه حاملگی تفاوت در میانگین bhcg دو گروه با حاملگی موفق و ناموفق دیده شد.(p<0.001).نتیجه گیری: بر اساس نتایج بدست آمده از این مطالعه یک نمونه منفرد سرمی جمع آوری شده در روز 16 و ارزیابی آن از نظر bhcg سرم متعاقب درمان با روش های کمک باروری از نظر بالینی در پیشگویی سیر حاملگی مفید می باشد.

زمینه و هدف: در مطالعات تولید مثل و ناباروری و نیز مطالعات ژنتیکی، روش تحریک تخمدانی کنترل شده با استفاده از گنادوتروپین ها، از اهمیت خاصی برخوردار است. در پژوهش حاضر اثر هورمون گنادوتروپین جفتی انسان (hCG) بر تکوین فولیکول های تخمدانی موش نژاد Balb/c بررسی شد.روش تحقیق: در این پژوهش تجربی، 30 سر موش ماده باکره 21 روزه نژاد Balb/c انتخاب و به سه گروه شاهد، شاهد آزمایشگاهی (تزریق 0.1 میلی لیتر سالین نرمال) و تجربی (تزریق 0.1 میلی لیتر هورمون گنادوتروپین جفتی انسان 5IU/ml) تقسیم شدند. موش ها 18 ساعت پس از تزریق توسط کلروفرم کشته شدند و تخمدان های آنها خارج و بررسی های اولیه ریخت شناسی و ثبت وزن و اندازه انجام شد؛ سپس به کمک مطالعات میکروسکوپی نوری تعداد فولیکول های اولیه، ثانویه، در حال رشد و نیز فولیکول های آنترال اولیه هر نمونه بررسی و مقایسه شد. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS و آزمون های آماری ANOVA و Kolmogorov-Smirnov در سطح معنی داری P<0.05 تجزیه و تحلیل شدند.یافته ها: تفاوت معنی داری بین سه گروه از نظر اندازه تخمدان، تعداد متوسط فولیکول های اولیه و ثانویه مشاهده نشد (P>0.05). تزریق hCG باعث افزایش معنی داری در وزن تخمدان ها و تعداد متوسط فولیکول های در حال رشد و فولیکول های آنترال اولیه در مقایسه با گروه شاهد و شاهد آزمایشگاهی شد (P=0.001).نتیجه گیری: بر اساس یافته های این مطالعه، اثر هورمون گنادوتروپین جفتی انسان بر روی افزایش میزان رشد فولیکول های تخمدان، در مراحل انتهایی بیشتر می باشد.

مقدمه: یکی از مراحل مهم در موفقیت تکنیک های کمک باروری، تحریک موثر فولیکول های تخمدان و القاء مناسب تخمک گذاری می باشد. مطالعه حاضر با هدف بررسی اثر استفاده از روش hCG با دوز کم به اضافه آگونیست هورمون آزاد کننده گنادوتروپین (GnRH) بر روی القاء تخمک گذاری و مقایسه آن با روش hCG تنها با دوز استاندارد در تکنیک IUI با پروتکل آنتاگونیست انجام شد.روش کار: این مطالعه کارآزمایی بالینی در سال 91-1390 بر روی 100 زوج نابارور مراجعه کننده به مرکز تحقیقات ناباروری دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی یزد انجام شد. زنان نابارور 18 تا 35 ساله که تحت درمان با پروتکل آنتاگونیست قرار گرفته بودند، پس از رسیدن حداقل 3 فولیکول به 18 میلی متر، به طور تصادفی به دو گروه مساوی تقسیم شدند. به یک گروه، hCG با دوز کم (2500 واحد) به اضافه آگونیست GnRH (0.2 میلی گرم تریپتورلین) و به گروه بعدی hCG تنها (10000 واحد) به صورت عضلانی تزریق شد. در هر دو گروه، 36-34 ساعت پس از تزریق، IUI انجام شد. داده ها پس از گردآوری با استفاده از نرم افزار آماری SPSS (نسخه 11.5) و آزمون های کای اسکوئر و تی دانشجویی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. میزان p کمتر از 0.05 معنی دار در نظر گرفته شد.یافته ها: بیماران از نظر ضخامت آندومتر، میزان استرادیول در روز تزریق hCG و تعداد آمپول های گنادوتروپین مصرف شده تفاوتی نداشتند (p=0.1). سندرم تخمدان تحریک شده در گروه hCG تنها، بیشتر بروز کرد ولی این اختلاف از نظر آماری معنی دار نبود (p=0.1). بارداری شیمیایی در گروه آگونیست GnRH بالاتر بود (p=0.03)، و دو گروه از نظر بارداری کلینیکی اختلاف معناداری نداشتند (p=0.07).نتیجه گیری: روش hCG با دوز کم به اضافه اگونیست GnRH، می تواند یک روش خوب و حتی جایگزین روش های استاندارد HCG در تحریک تخمک گذاری در پروتکل های آنتاگونیست محسوب شود.

زمینه و هدف: ناندرولون دکانوات از مهم ترین داروهای آنابولیک آندروژنیک استروئید (AAS) است. از طرفی هورمون گنادوتروپین جفتی انسان (hCG) موجب تحریک ترشح تستوسترون و افزایش تولید آندروژن می گردد. بنابراین هدف از این مطالعه بررسی تغییرات ناشی از تاثیرات این هورمون بر اثرات تخریبی دارویی ASS در بافت ها و سلول های دستگاه تناسلی نر موش صحرایی بود.روش بررسی: در این مطالعه تجربی، موش های صحرایی نر به پنج گروه 3 تایی تقسیم شدند. گروه های تیمار شامل موش های صحرایی که به صورت هفتگی 10 میلی گرم بر کیلوگرم ناندرولون (Nd) را به صورت داخل عضلانی به مدت 8 هفته دریافت کردند و گروه هورمون (H) به مقدار 500 واحد در هفته، هورمون hCG داخل عضلانی دریافت کردند و گروه ناندرولون- هورمون (Nd- H)، که 10 میلی گرم بر کیلوگرم ناندرولون و 500 واحد در هفته هورمون دریافت کردند. گروه شم نیز 10 میلی گرم بر کیلوگرم روغن بادام زمینی دریافت کردند و گروه کنترل بدون هیچ گونه مداخله در نظر گرفته شدند. پس از 8 هفته پارامترهای اسپرم نظیر حرکت، تعداد و مورفولوژی اسپرم زیر میکروسکوپ نوری تعیین شدند. علاوه بر این قابلیت حیات اسپرم به وسیله رنگ آمیزی فوق حیاتی ائوزین- نکروزین انجام شد. بیضه، دم اپی دیدیم، پروستات و سمینال وزیکول نیز با ترازوی آزمایشگاهی وزن شدند. تجزیه و تحلیل آماری داده ها به روش آنالیز واریانس یک طرفه انجام شد.یافته ها: درصد اسپرم دارای حرکت به رو جلو در گروه های تیمار H و Nd-H کمتر از گروه های کنترل و شم بود. میزان اسپرم با شکل طبیعی در گروه های تیمار نسبت به گروه های کنترل و شم کاهش یافته، اما اختلاف معنی داری پیدا نکرده است. هم چنین نتایج مورفولوژی اسپرم حاکی از این است که بیشترین درصد اسپرم هایی با اشکال غیر طبیعی Tailless) و (Coil در گروه تیمار Nd مشاهده شد. علاوه بر این قابلیت حیات اسپرم در گروه تیمار ناندرلون به تنهایی نسبت به سایر گروه ها به طور قابل ملاحظه ای کاهش یافته بود. وزن بیضه تحت تاثیر داروی ناندرولون نسبت به گروه های کنترل و شم کاهش معنی داری نشان داد.نتیجه گیری: هورمون hCG بر اثرات ناخواسته و تخریبی ناندرولون بر روی پارامترهای اسپرم موش صحرایی بالغ تاثیر مثبتی می گذارد و سبب کاهش اثرات سوء ناندرولون می شود.

سابقه و هدف: از آنجا که توافق کلی درباره بهترین روش ارزیابی ختم حاملگی در سه ماهه اول با میزوپروستول وجود ندارد، مطالعه حاضر به منظور مقایسه سونوگرافی و b hCG در ارزیابی کامل بودن سقط در بیماران بستری شده در بیمارستان شبیه خوانی کاشان در سال 1389 انجام شد.مواد و روش ها: در این مطالعه 133 بیمار که سقط فراموش شده داشته یا تخمک پوچ آنها با استفاده از سونوگرافی تایید گردیده و ساک حاملگی آنان حداکثر تا 12 هفته بود، وارد مطالعه شده و b hCG سرم در همه آنان اندازه گیری شد. بیماران بعد از گرفتن یک یا دو دوز شیاف میزوپروستول، از نظر دفع نسج مورد ارزیابی قرار گرفتند. برای بیمارانی که دفع نسج در آنان تایید شده بود، قرص ترکیبی جلوگیری از حاملگی تجویز شد و ارزیابی در هفته دوم و چهارم با انجام سونوگرافی واژینال و اندازه گیری b hCG سرم انجام شد.نتایج: از 133 بیمار مورد مطالعه، در 116 نفر (87.2 درصد) بر اساس معیار b hCG و 80 نفر (60.15 درصد) بر اساس سونوگرافی در هفته دوم سقط کامل تشخیص داده شد. در بقیه موارد با استفاده از هر دو روش در هفته چهارم سقط کامل تشخیص داده شد. بدین ترتیب موفقیت b hCG نسبت به سونوگرافی در تشخیص سقط کامل در هفته دوم 98.75 درصد بود. توافق بین دو روش در پایان هفته دوم 0.327 بود.نتیجه گیری: با توجه به نتایج مطالعه حاضر، b hCG به اندازه سونوگرافی در تشخیص کامل بودن سقط موثر است. بنابراین برای تشخیص کامل بودن سقط طبی، معاینات کلینیکی به همراه اندازه گیری سطح b hCG توصیه می شود.